Oorlogsgeweld
Bijna dagelijks vermeld in kranten
oorlogsgeweld
levende beelden uitgezonden
oorlogsgeweld
menselijk leed hun verdriet oneindig
vastgenageld
zij die pijn dragen verdragen
eindeloos zwijgen
Het zien gebeuren bitter gevecht
gevoelsverandering
mensen geslagen verkracht en beroofd
slachtoffers van geweld
hun huis verplaatsbare tentenkampen
zonder bestaansrecht
het gevoel uit hun hart verbannen
gebroken door anderen
oorlogsgeweld
de mens uit het oog verdwenen
als macht op het spel staat.
Sadam´
Als kind mishandeld
Zijn moeder werd als hoer beschouwd
De blauwe plekken genazen
Alleen de geest kon de vernedering niet aan
In zijn latere leven was hij zeer gewelddadig
Zonder rem als een trein zonder station
Hij werd een alleen strijder
De realiteit weggevaagd
vasthouden aan dromen
zonder beschef
dat Irak ten onder gaat
zij die weten
spreken niet
De Laatste Brief
De wereld scheen vol lichtere geluiden
En een soldaat sliet op zijn overjas.
Hij droomde lachend dat het vrede was
Omdat er in zijn droom een klok ging luiden.
Er viel een vogel die geen vogel was
Niet ver van hem tussen de warme kruiden.
En hij werd niet meer wakker want het gras
Werd rood, een ieder weet wat dat beduidde.
Het regende en woei.
Toen herbegon
Achter de grijze lijn der horizon
Het bulderen - goedmoedig - der kanonnen.
Maar uit zijn jas, terwijl hij liggen bleef,
Bevrijdde zich het laatste wat hij schreef:
Liefste, de oorlog is nog niet begonnen.
Vrede
Vrede spreid gij uw zachte vleugels
Over de donkere aarde heen -
Over de moedigen en de gewonden,
Over de duizenden, die verzwonden,
Over al de snikkende monden,
Die verbleekt zijn van geween!
Vrede daal gij uit de lichte sferen,
Waarheen gij vluchtte voor deze wereldsmart,
Daal over hen, die u hebben verraden,
En over de dwazen, die op u smaadden,
En over de blinden, die om u baden,
Daal - daal gij weder in ons hart!
Opdat uw liefde daar weder wonen,
Opdat uw liefde ons weer genas -
Liefde boven onze ijdele wensen,
Liefde over alle ijdele grenzen,
Liefde alleen van mens tot mensen,
Die eindelijk leerden wat liefde was!
Oorlog in Palestina
De veldslag dreunt, wie zijn de strijders?
De mannen van des Lands Volk niet,
Geen zege voert hen als bevrijders
Naar hun gerecht gebied.
Waar de verwoede volken kampen
Tot in den Dood om sterk bestand,
Brengt ieders winst toch nood en rampen
Over mijn Stad en Land.
Elk volk kiest thans zijn kans en leuze,
En zoekt m eendracht waag en winst,
Mijn Volk verdeeld heeft kans noch keuze:
<
Wij zijn der velen minst.
Dit is de strijd: om land, om vaart,
Om heerschap over den Levant,
Oosten en West: doodsnood bezwaart
Ons eigen geërfde Land.
De brand raast over rauwe velden,
Wat jaren schiepen heeft vernield
Eén dag, één slag, de trotse helden
Des heers vallen ontzield.
Nooit heeft trots en tucht zo verenigd
Elk volk van hart tot hatend hart,
Geen telt verlies, de hartstocht lenigt
Ieders verbeten smart.
Elk volk verenigd? Neen: gescheiden
Over veel volken kampt er een,
Mijn Volk. Geen vreugd, zijn vreugd. Elk lijden
Is zijn bitter geween.
Nu strijden Joden tegen Joden,
Nu breekt elk man zijns makkers macht,
Die twintig eeuw voor drijvers vloden
Sterken der drijvers kracht.
Dit is het wreedste van het zwerven,
Dat makker tegen makker staat,
Elk volk sterft voor zijn eigen erven,
Wij sterven zonder baat.
Verbeten leed der wrede banschap,
Geen hart, waarin die smart niet schrijnt,
Als dag aan dag de beste manschap
Van het geliefd Volk verdwijnt.
In ballingschap wordt nooit verwonnen
De wrede overmacht van dit leed,
Eén Heil: als elk, strijdbaar, bezonnen,
Geen dag zijn Land vergeet,
Als elk hart tot elk hart saamhorig,
Dit heil als enig heil belijdt,
Beleeft schoner, sterker dan 't vorig
Een nieuw Rijk zijnen Tijd.
Na twintig eeuwen, twintig jaren
Van vaste trouw, van sterk bestand,
Dan schrijden onze kloeke scharen
Naar eigen Stad en Land.
De veldslag dreunt: wie zijn de strijders?
Des Lands eigen Volk, vreemden niet.
De zege voert hen als bevrijders
Naar hun gerecht gebied.
HOME